نزدیک ، نزدیک تر از همیشه به لبه ی پرتگاه ، سقوط ، و فهمیدن این که از اولش من خودم پرتگاه بودم ، خودم سقوطم

گشتم و هیچ وقت نتونستم بین احساسات متناقضی که دارم مرز مشخصی پیدا کنم ، بین دختری که احساس نیاز نمیکنه و شخص نا آشنایی که دائم سرکشی میکنه ، دلش دنیای آدم بزرگا رو میخواد و معصومیت بچه ها رو ، نمیدونم از کی روحم بین بچگی و بزرگی به تعلیق در اومده ولی میدونم ، و واقعا میدونم که دلم میخواد یکی این طناب لامذهبو ببره بزاره زودتر غرق شم تو چیزی که جاذبه منو به سمتش میبره ، سقوط کنم به بزرگسالی سگی !